Weblog

Een regelmatig gebruikte beoordeling voor een film van eigen bodem is:"niet slecht voor een Nederlandse film". Alsof het een afzonderlijke klasse betreft waarbij het per definitie niet eerlijk is om de lat even hoog te leggen als bij films gericht op de internationale markt. Min of meer vergelijkbaar met bijvoorbeeld de paralympics binnen de olympische beweging.

Een groot bestandsdeel van het beschikbare budget voor Nederlandse films is vaak afkomstig van Het Nederlands Fonds voor de Film. Dit is een cultuurfonds met als uitgangspunt het stimuleren van de filmproductie in Nederland, met de nadruk op kwaliteit en diversiteit. Zelf was ik vooral benieuwd wat de belangrijkste criteria zijn om steun van dit fonds te ontvangen. Dit blijken de staat van dienst van de makers, de kwaliteit van het scenario en de vertoningvooruitzichten te zijn. Met name de huidige beoordeling van dit laatste criterium wil ik graag ter discussie stellen.

Zo is een week geleden het jaarlijkse Nederlands Film Festival weer afgesloten. Een belangrijk onderdeel van het festival is een programma boordevol premières van Nederlandse speelfilms. En daar wringt wat mij betreft ook gelijk de schoen. Want wat gebeurt er vervolgens met al die films die in dezelfde periode worden uitgebracht? Het is onvermijdelijk dat ze op diverse fronten onderling een competitie moeten aangaan.

Het begint met de aandacht van de media. Deze aandacht zal per film veel minder groot zijn in een tijd dat er veel concurrentie is. Daarnaast worden programmeurs van bioscopen gedwongen een keuze te maken uit het aanbod van films omdat het aantal zalen nu eenmaal beperkt is. Hierbij speelt natuurlijk ook mee dat een keuze voor een internationale blockbuster bijna altijd meer zekerheid biedt aangaande klandizie. De laatste schifting wordt tenslotte gemaakt door het publiek. Maar goed, het zal geen verbazing wekken dat geringe media-aandacht en selectieve vertoning niet snel tot hoge bezoekersaantallen leiden. Kortom, het positieve effect dat het Nederlands Film Festival hoopt na te streven (meer aandacht genereren voor Nederlandse producties) wordt hierdoor in mijn ogen eerder tenietgedaan.

De films “Het wapen van Geldrop”, “Het echte leven” en “Het zusje van Katia” zijn alledrie in première gegaan op het Nederlands Film Festival. In tegenstelling tot andere premièrefilms hebben zij nog aardig wat media aandacht gehad (o.a. in het goed bekeken “de wereld draait door”). Desondanks kan helaas nu al een negatieve balans worden opgemaakt. “Het wapen van Geldrop” draait vanaf deze week nog in welgeteld één bioscoop. Slechts zo’n 100 betalende bezoekers heeft deze film tot op heden getrokken. Relatief gezien gaat het met “Het echte leven” net wat beter. Deze film is komende week nog te bekijken in 10 steden.“Het zusje van Katia” is enkel nog maar te zien in 3 steden.

Terugkomend op de steun die het Nederlands Fonds voor de Film kan verlenen, moet eerlijk worden gezegd dat “Het wapen van Geldrop” geen steun van het fonds heeft ontvangen. Deze film werd wel gesponsord door Princess, het bedrijf in klein huishoudelijke apparatuur van Aad Ouborg. Die vast ook hogere verwachtingen moet hebben gehad. Daarentegen hebben “Het echte leven” en “Het zusje van Katia” wel ieder zo’n half miljoen euro subsidie ontvangen van het fonds dat drijft op de Nederlandse belastingbetaler.

Ik ben zeker niet voor afschaffing van het Nederlands Fonds voor de Film. Maar ik wil er wel voor pleiten dat in elk geval de richtlijnen voor vertoningvooruitzichten beter worden getoetst en zonodig aangescherpt. Zeker als een goede spreiding van releases van Nederlandse films nu onvoldoende is opgenomen in deze beoordelingscriteria. Een extra kritische blik op waar ons belastinggeld aan gespendeerd wordt, is alles behalve een overbodige luxe in deze tijd van financiële malaise.